Rabbim Senin Yüzünden

 Her şeyimi aldılar. Sevinçlerimi, ümitlerimi, hayallerimi, düşüncelerimi, emeklerimi, meziyetlerimi, fikirlerimi, beyanlarımı, kelimelerimi, pabuçlarımı, örtülerimi, taraklarımı, gözlüklerimi, kalemlerimi, defterlerimi, kitaplarımı çaldılar. Ama rabbim sen istedin. Benden bunları çalmalarını sen istedin. Sen benim bu hale gelmemi istedin rabbim. Tek bir gözyaşı döktürmedin bana. Tek bir pişmanlık hissettirmedin bana. Tek bir acıma, üzüntü, keder, merhamet vermedin bana. Bunların hepsini sen istedin rabbim. Sen beni insanların içerisinde kaybettin. Yolumu kaybettirdin. Olmayan yolumu gösterdin belki de. Bütün bunları sen yaptın rabbim. Beni kuyuya sen attın. Beni çarmıha sen gerdin. Beni sen okyanuslara bıraktın. Sen beni dünyada tek başıma bıraktın rabbim. Ben yine de bulamadım seni. Ben acz ben fakr ben yitik ben kayıp ben çilekar. Rabbim her şey senin yüzünden. Beni sen gönderdin buraya. Aynı diğerlerini gönderdiğin gibi. Onlar benden beterler rabbim. Anlamıyorlar. Onlar da senin yüzünden rabbim. Ama rabbim sen benimle konuştun, kalbime konuştun, yüreğime konuştun. Sen benden ümidini kesmedin rabbim, tıpkı kimseden kesmediğin gibi. Yollar açtın, imkanlar sundun, yoktan var ettin. Sıfırdan her şeyi kurdun. Olmayanı oldurdun. Rabbim hepsini sen yaptın. Arşta sen varsın. Ben toprakta. Ben hep toprakta rabbim. Bana bir tek toprak yeter bunu sen anlattın rabbim bana. Kalbime, yüreğime. Sen yaptın rabbim. Kaderimi sen belirledin. Benim gibi bir ölüyü ancak sen diriltebilirdin rabbim. Sen yaptın. Sen yarattın, sen dirilttin.  Rabbim şükrü eksik bırakan kullarından sen merhameti esirmedin. Onlar anlamaz ise ben anlarım artık. Çünkü bana sen can verdim rabbim.